Phlox week 9 en Nuri week 1

Phlox week 9 en Nuri week 1.

Een week geleden brachten we zaterdag een tweede poes mee van het asiel, ondertussen Nuri genaamd. Ze heeft dezelfde kleur en tekening als Phlox. Ik kan hen al goed uit elkaar houden gelukkig. Maar als je hen nog niet kent, kan het wel eens wat moeilijker lijken. En zolang ik hen niet samen op een foto krijg, lijkt het misschien zelfs allemaal om slechts één kat te gaan hihi.

Ze zijn eigenlijk heel verschillend, zowel in hun uiterlijk als in hun karakters. Ook bewegen ze beiden totaal anders.

Onze tweede poes is een stuk socialer en kon dus al wat rondlopen in huis. We hielden haar in het begin in de woonkamer, nog gescheiden van Phlox. Omdat Phlox de kamer niet uit durft, hoopte ik dat als hij haar binnenkort zou zien, zijn nieuwsgierigheid de bovenhand zou gaan hebben... Wel, de afgelopen week was een zeer interessante en spannende week!

Phlox maakte reuzensprongen vooruit deze week. Zijn angst voor de deuropening is volledig overwonnen.

Maar zijn vrees om over de drempel te stappen, nog niet helemaal. Maar zoals ik al vermoedde en ik hem al had ingeschat: de aanwezigheid van een andere poes doet hem zijn angsten steeds vaker vergeten! Ook oefen ik regelmatig met hem door hem zijn eten nabij de deur te geven of zijn favoriete hapjes op de gang te geven.

Ik zal maar best bij het begin beginnen.

Al direct na het loslaten die eerste avond kroop Nuri (die trouwens vroeger Moppie heette... waar ze overigens totaal niet op reageert) onder een kast. Ik verwachtte dat ze daar wel een tijdje ging blijven zitten, maar na een tijdje liep ze toch al even rond, waarna ze zich ergens anders weg stak. Ze bleef wel plaatselijk, in het bureaugedeelte van onze woonkamer. Terwijl ze onder de kast zat, mochten we haar toch aaien en spinde ze ook meteen. Net zoals in het asiel, spinde ze al bij de minste aanraking of aandacht. Diezelfde avond  liep ze al wat meer rond en kwam ze kopjes geven aan ons.

De kinderen stonden allemaal versteld van haar hoge aaibaarheidsfactor, aangezien we allemaal al 8 weken gewend waren aan Phlox, die nog steeds niet graag aangeraakt wil worden en dus ook niet spint.

Ze kroop toch vaak onder de kast terug en ook de volgende dag, al was het dan al meer in het salongedeelte onder de boekenkast, waar er vlak naast voor de raam voor haar een grote krabpaal klaar stond. De eerste die we kochten voor Phlox en we speciaal voor haar van onze slaapkamer naar de woonkamer verplaatst hebben. Phlox heeft zijn favoriete klimtuig met hangmat nog en het was uiteindelijk toch de bedoeling dat die eerste aan de raam in de woonkamer kwam te staan.

We hielden de deuren nog dicht, zodat we haar goed in het oog konden houden. Ze at de eerste dag al een beetje. Maar na een week moet ik toch concluderen dat ze maar een kleine eter is. Of eerder: een zeer kieskeurige eter en vermoedelijk daarom geen grote eter.

We merkten al snel dat Phlox niet gerust was door de vreemde geur. De eerste dagen, wanneer we Nuri hadden geaaid en dan naar hem gingen met die geur, sprong hij vaak letterlijk achteruit en keek angstig. Hij was die eerste avonden ook niet zo op zijn gemak als anders en zijn houding was ook terug angstiger.

De tweede nacht leek Nuri me al te kennen te geven dat ze eigenlijk mee de kamer uit wou met mij. Dus besloot ik de deuren open te laten zodat ze me kon volgen als ze wou. Ik had de trap afgesloten met een scherm, want boven zou het toch een stuk moeilijker worden om voor haar te zorgen en haar op te volgen nu ze nog niet vertrouwd is met ons. Plus dat de dakramen toegang geven tot het dak en het dak tot ontsnappen via de tuin.

Niet lang nadat ik de deuren had opengelaten, kwam ze al mijn slaapkamer binnen gewandeld. Phlox zat op zijn klimpaal en daardoor had zij hem niet gezien. Ze liep door de kamer, onder het bed door,  snuffelde hier en daar en was toen weer weg. Phlox daarentegen had haar WEL gezien... En bang dat hij was! Maar verbaasd was hij ook. Aangezien ze rondwandelde en weer weg ging zonder hem iets te doen hihi.

Heel dit scenario herhaalde zich nog een tweede keer die nacht. Na de eerste keer was hij zo bang, dat hij tegen mijn dochter blies en gromde toen ze voorbij zijn huisje kwam en zich eventjes in zijn richting bewoog. Maar hij herstelde zich al snel en zoals ik al vertelde in één van mijn vorige verslagen: hij leek de volgende dag zelfs vrolijker en meer ontspannen dan ooit!

Halverwege die tweede nacht kon ik haar al niet meer vinden. Ik vermoedde al wel dat ze langs de afsluiting geraakt was en dus toch boven zat. Maar het was al laat en ik ging uiteindelijk dan toch maar slapen.

De volgende dag bleek ze inderdaad boven te zitten. Maar de afsluiting zorgde ervoor dat het eenrichtingsverkeer was en ze dus niet terug kon. Ze bleek op het bed van mijn derde dochter Ilani te liggen toen zij wakker werd. :-) Nadien is ze dan ergens in een stoffige kast gekropen tussen dozen met schoenen.

Het was daar vuil en oncontroleerbaar en ze zag er duidelijk niet gelukkig uit. Hebben haar daar eerst lang laten zitten, zodat ze wat kon bijslapen. Maar uiteindelijk besloot ik haar toch terug naar beneden te halen. Ik wist dat ze niet graag gepakt werd, dus hoopte haar uit de kamer te kunnen lokken. Dit is een serieuze job geweest hoor. Het ging niet vanzelf en heb er samen met 2 van mijn dochters flink wat geduld en werk mee gehad. Toen we haar dan eindelijk tot aan de trap hadden kunnen leiden, leek ze niet naar beneden te durven. Vermoedelijk was haar poging om langs de blokkade te geraken, niet zo denderend gegaan en misschien zelfs niet geheel pijnloos verlopen. Ik heb haar dan gepakt en wou haar op die manier snel de trap af te dragen, maar liep daarbij natuurlijk onmiddellijk mijn eerste verwondingen op hihi. Ze zetten haar nagels meteen in mij door zich proberen af te duwen tegen mijn borst- en sleutelbeen. Ik kon haar echt niet meer vasthouden op die manier en zou haar zeker zo niet naar beneden kunnen dragen. Ik ben dan maar de reisbox gaan halen terwijl mijn dochters de weg naar hun kamer blokkeerden (dat ik daar niet eerder aan dacht!). Ze ging vrij vlot in de reisbox en zo bracht ik haar terug in de woonkamer. Na mijn wonden verzorgd te hebben, ging ik naar haar toe en ze kwam direct kopjes geven en spinnen. Dus ze was niet boos of bang van me nadat ik haar had moeten grijpen boven. Ze leek zelfs heel content te zijn dat ze terug in haar veilig hoekje was (boekenkast en klimpaal aan de raam). Vanaf toen werd de onderste verdieping van de klimpaal haar toevluchtsoord en niet meer de boekenkast.

's Avonds zette mijn ventje de deur er terug in boven (hadden we bij onze intrek in dit huis weggehaald omdat ze alleen kon gesloten worden met een slot langs de binnenkant, wat ik niet veilig vind voor een kinderkamer; het is trouwens de enige doorgang naar onze bovenverdieping) en hij had het schitterende idee om er een deurveer op te maken. Dus de deur gaat nu automatisch dicht en de kat kan daar niet meer binnen (en het slot is dus verwijderd).

Niettemin zat ze de volgende ochtend terug boven, maar ditmaal in een doos in één van de schappen op de gang, waar we haar heel makkelijk kunnen aaien, verzorgen en in het oog houden.

Sindsdien gaat ze daar elke dag liggen in of tussen de dozen. Ze komt zelf naar beneden 's avonds laat, meestal nadat onze 2 jongste kinderen al naar bed zijn en gaat 's morgens dan weer terug naar boven.

Dag 3 at ze al uit onze hand en konden we ook al met haar spelen.

Ik ontdekte al snel dat ze veel vuriger blijkt te spelen dan Phlox hihi. Ik wil zeer zeker niet in de buurt van haar klauwen zijn wanneer ze zo intens bezig is! Op zo'n moment merk je direct het leeftijdsverschil tussen hen beiden. Phlox is nog voorzichtig en onzeker, Nuri al heel zelfzeker. Ze heeft duidelijk meer levenservaring.

Dinsdagavond was iedereen naar de winkel en was ik even alleen met Phlox. Hij is wat meer ontspannen als er niet zoveel geluiden in het huis zijn, dus profiteerde ik er van om met hem wat te oefenen op de gang. Ik lokte hem stap voor stap de gang op met wat zalm, wat ook lukte.

Nadien tijdens het eten, probeerde ik het nog eens met vlees. Maar het feit dat iedereen in de keuken aan tafel zat en er dus weer zoveel geluiden in huis waren, hield hem tegen.

Niettemin, op woensdagavond was Phlox opeens verdwenen uit mijn kamer! We gingen op zoek en hij bleek in de kleedkamer te zitten! Was daar voorzichtig op onderzoek, de dappere! Hij ging ook de badkamer weer in. Hij stapte zelfs in de douche en nam ook eens een kijkje over de badrand.

Daarna ging hij de keuken in, maar schrok toen ik buiten voorbij het raam liep (was enkele foto's aan het trekken van bloemen) en ging toen terug naar de slaapkamer.

Omdat Nuri enkel 's nachts beneden komt en actief is, werk ik 's nachts aan de gewenning aan elkaar. Ze zijn beide gek op een schoteltje melk, dus plaatste ik 2 schoteltjes enkele meters van elkaar. Het ene op de drempel van onze kamer, het andere aan de drempel van de woonkamer.

Mijn plan werkte al snel, ze zaten samen te drinken. Maar enkel omdat Phlox haar eerst niet gezien had. Toen hij haar ontdekte, durfde hij niet meer verder te drinken. Ze hebben elkaar meerdere keren aangestaard en dan dronk zij weer verder. Zij kijkt gespannen en wantrouwig, hij enkel angstig en nieuwsgierig.

(Op het moment dat ik dit schrijf, zondagnamiddag, hebben ze voor het eerst overdag een ontmoeting. Net gilde er één, ze hebben contact gehad hihi. Nu zit Nuri weer hevig te grommen tegen hem en Phlox miauwt zachtjes.)

In de loop van de week waren er al nog verschillende ontmoetingen. Nuri ontdekte al spoedig de open raam op mijn kamer en ging er maar al te graag voor zitten. Phlox ging van op de grond naar haar zitten kijken en gedraagt zich bij elke ontmoeting even onderdanig.

Sinds die keer voor de raam is hij echt gek op haar. Hij volgt haar regelmatig als ze zich laat zien, zelfs tot in de woonkamer. Maar zodra zij door heeft dat hij haar volgt, wijst ze hem af met een hevig gegrom en geblaas, ocharme. Phlox keert dan teleurgesteld terug naar onze kamer en gaat dan eventjes zachtjes jammerlijk zitten miauwen. Zo zielig, en ook zo schattig! Hij lijkt echt gek op haar! Hihi.

Hun beide reacties zijn heel logisch. Hij is altijd samen geweest met andere katten sinds hij geboren is. Zij heeft 6 jaar alleen gewoond bij een bejaard koppel. Dus voor haar is het veel moeilijker om zich aan te passen aan het delen met een andere kat, ondanks het feit dat ze 9 maanden tussen een hoop katten in het asiel heeft geleefd. De manier waarop ze de eerste jaren van haar leven doorbracht, heeft natuurlijk meer invloed dan die laatste 9 maanden in het asiel.

Maar Phlox is superonderdanig, heel geduldig en vooral heel lief. Ben er zeker van dat hij haar hart wel zal winnen. :-)

Nuri's aanwezigheid in huis zorgt er alleszins alvast voor dat hij meer aan haar denkt dan aan zijn eigen angsten. Hij wordt daardoor elke dag dapperder en durft steeds meer buiten de kamer te gaan.

Eventjes had ik schrik dat Nuri van hem terug een nachtkat zou maken, maar dat was enkel gisteren (zaterdag). Toen werd hij veel later wakker dan gewoonlijk en was minder actief overdag. Vandaag (zondag) was Phlox weer in zijn normale ritme en kennelijk kreeg hij haar voor het eerst zover om overdag voor hem naar beneden te komen!

Op vrijdag kwam ze wel eventjes naar beneden om me te begroeten toen ik opstond, en bleek dit daarvoor ook bij mijn dochters te hebben gedaan. Zaterdag kwam ze eventjes terug en vandaag ook weer even, vertelde mijn dochter me. Maar ze gaat telkens nadien terug naar haar doos boven.

Ik wist al enkele dagen dat Phlox op een keer te dicht zou komen en hij een klets zou krijgen van haar. En ja hoor, dat is er dus net gebeurd. Er werd gegild, geblazen en gegromd. Phlox hoorde ik weer lief en klagend miauwen hihi. Het komt wel in orde. Als hij zo lief en onderdanig blijft, gaat zij op den duur het wel opgeven met zo te reageren op hem. Ik bemerkte aan haar gedrag dat ze vooral erg bang is van hem en hem dus als een bedreiging ziet. Maar Phlox doet alles juist. Het probleem ligt bij haar: zij is vergeten of weet niet hoe een kattenrelatie werkt. Gelukkig weet Phlox dat perfect en doordat hij zich juist gedraagt, gaat zij op een gegeven moment geen reden meer hebben om bang van hem te zijn. Haar nieuwsgierigheid neemt toch toe, want ze komt hem zelf soms ook al eens zoeken en blijft soms een tijdje naar hem kijken zonder te grommen, wanneer ze denkt dat ze ergens veilig zit. Net zoals Phlox heeft Nuri eigenlijk een angststoornis, maar dan tegenover katten, waar Phlox dit heeft tegenover mensen/handen. Ze kunnen dus enorm veel van elkaar leren en net zoals bij Phlox, zal het bij Nuri ook een kwestie van tijd zijn voordat haar nieuwsgierigheid het overwint van haar angst. Wordt vervolgd!