De
adoptieorganisatie waar we mee samenwerkten, gaf me de opdracht om na 2 weken
een verslag te sturen over hoe het met hem ging. Het verslag staat ondertussen
zelfs op hun website. :-) (Volg de link: Dit verwarmt onze harten!)
"Chesco"
is de naam die hij kreeg in de opvang. We zijn nog steeds op zoek naar een
andere naam. Hij blijkt bij ons totaal niet naar die naam te luisteren, merkten
we trouwens, dus op dat gebied maakt het niet zoveel uit dat hij momenteel nog een
KZN is (Kat Zonder Naam). Het geeft ons de kans om allerlei namen uit te
proberen nu. (En ik vraag mij af of we ooit een geschikte naam gaan vinden...?
Niets lijkt goed genoeg voor onze mooie lieve schat!)
Hier het
verslag dat ik opstuurde met enkele foto's:
"Hier
ben ik met het verslag over Chesco.
De eerste
dagen was hij vooral op zoek naar verstopplaatsen en at hij niet. Maar dan
tegen het einde van die eerste week is zijn vluchtende houding veranderd naar
wat meer onderzoekend. Hij zocht nog steeds verstopplaatsen, maar keek en liep
ook wat meer rond. Hij is eigenlijk enkel 's nachts echt actief. Overdag
verschuilt hij zich en komt hij meestal enkel tevoorschijn om te eten, te
drinken, of op de bak te gaan.
De afgelopen
dagen heb ik hem wel al iets meer zien verschijnen dan ervoor. Als ik
bijvoorbeeld de raam open zet met de vliegenraam erin om even te verluchten,
dan gaat hij soms wel eens even op de vensterbank zitten om naar buiten te
kijken.
Sinds enkele
nachten speelt hij. En zelfs nogal hevig, echt tof om te horen! Ik mag niet
gaan zien, want dan stopt hij onmiddellijk. Maar ik hoor zijn speeltjes
rammelen en zie dingen bewegen hihi.
Ik ben zelf
haast constant bij hem in de buurt (dag en nacht), dus aan mij is hij al het
meeste gewend. Hij schrikt niet meer zo wanneer ik beweeg, zolang het er niet
op lijkt dat ik hem benader, want dan kruipt hij meestal direct ergens weg.
Ik kon dan
ook pas enkele nachten geleden een beetje degelijke foto's van hem trekken,
omdat hij niet meer wegdook van mijn beweging en het geluid van het
fototoestel. Ik mag nu bijna alles, zolang ik maar blijf waar ik zit hihi. Hij
durft nu ook al vlak bij mij rustig zijn eten op te eten. Als ik wat teveel
beweeg naar zijn zin, dan draait hij zich wat zodat hij me beter in het oog kan
houden, maar eet toch rustig verder.
Sinds een
tweetal nachten doet hij eigenlijk alles wat andere katten ook doen: spelen,
krabben aan de krabpaal, rondhangen, onderzoeken, ergens op gaan zitten om zich
te wassen, enz.
Hij heeft
vorige week al twee keer aan mij gesnuffeld toen ik in bed lag met het licht
uit, maar dus nog niet sliep. De ene keer sprong hij op de deken, en stond hij
op mijn benen, de andere keer vanaf de grond leunende tegen de rand van het
bed. Ik voelde zijn snorharen en neus over mijn rug gaan en voelde het
gesnuffel dus ook. Zo grappig! Wie weet wat hij nog allemaal durft terwijl we
slapen hihi. Ik leg ook brokjes op verschillende plaatsen hoog en laag, om hem
aan te sporen rond te neuzen. Die zijn nadien gewoonlijk wel verdwenen. :-)
Het is echt
supertof om hem van zo gespannen en ongelukkig de eerste dagen, naar nu zo ontspannen te zien evolueren. We
genieten daar enorm van. Het is zo tof om te zien dat hij elke dag meer
onderneemt en gelukkiger wordt. Daarstraks vond ik hem onder het bed in zijn
bruine zachte kattenhuisje lekker slapend in een bolletje opgerold. Dat nestje
staat rechtstreeks onder mijn hoofdeinde, dus ik heb mij maar even over de rand
van het bed te buigen en ik zie hem. Tot gisteren was zijn vaste plek onder de
radiator achter een kast, in een nogal oncomfortabele houding. Dus weeral
positieve vorderingen!
We hebben
hem nog geen enkele keer gepakt en dit wil ik ook zeker niet doen zolang daar
geen noodzaak toe is. Hij begint nu door te krijgen dat we hem niet proberen te
aaien of te pakken, want hij durft zich steeds meer te laten zien en steeds
dichterbij, ook als er meerdere leden van het gezin in de buurt zijn. Als we
zouden willen, kunnen we hem wel aaien, want hij toont geen enkele agressie. Ik
heb het al wel eens geprobeerd en mijn dochters ook, maar dan trekt hij zijn
hoofd terug en zijn adem wordt dan sneller en kreunend, zo'n typisch
stressgeluid. Hij vond het dus nog maar niks en dat respecteer ik liever. We
wachten tot hij er zelf klaar voor is en naar ons toe komt.
We proberen
regelmatig om hem uit zijn schuilplaats te lokken met speeltjes of eten. Met
eten lukt het nu al een beetje, spelen met ons wil hij nog niet. We praten
allemaal tegen hem. In het begin werden zijn ogen dan heel groot en gespannen,
maar nu blijft hij gewoon ontspannen, zolang we ons niet naar hem toe bewegen.
We kunnen nu al vrij dicht bij hem komen als hij ergens (onder) zit. Zolang hij
er zeker van is dat we geen toenadering zoeken, vlucht hij niet. We leggen dan
brokjes vlakbij hem en zodra onze hand terug weg is en hij ziet dat we blijven
waar we zijn, eet hij die op.
Kortom, hij
maakt elke dag vorderingen en het is echt heerlijk om hem zo te zien groeien en
ontplooien. Hij begint zich merkbaar thuis te voelen. En hij is echt superlief
en supermooi, we zijn allemaal helemaal gek op hem!
Update:
De dagen na
het vorige verslag vonden er weer grote veranderingen plaats. Gisterennacht
kreeg ik Chesco eindelijk zover om met me te spelen! Dat was echt een
fantastisch moment. Ik zat in bed en hij eronder. Ik daagde hem uit met een
koordje en na lang zwieren en zwaaien met dat ding naast de rand van ons bed,
greep hij er plots naar! Ik heb zo nog een uur met hem kunnen spelen en ben dan
gaan slapen. 3 van onze kinderen deden sindsdien ook al een poging en slaagden
er allen in om overdag ditzelfde spel met hem te herhalen. Ze zijn zo blij,
want ze verheugden zich er enorm op om met hem te kunnen spelen! Ze kunnen nu
zelfs op de grond naast het bed gaan zitten of liggen en dan nog durft hij
vanonder het bed te spelen met hen. Ze genieten er zo van, en hij duidelijk
ook. Wat een schitterende beloning voor ons geduld met hem!
Zijn
favoriete plekje sinds deze week is nu dat zachte nestje vlak onder mij, onder
ons bed. Ik mag hem daar zoveel in bewonderen als ik wil. Hij ligt dan heel
ontspannen te slapen en soms doet hij niet eens zijn ogen open als ik met mijn
zaklamp in zijn nestje schijn. En bovenop dit alles: hij is nu ook overdag
actief!
Verder durft
hij zelfs al aan een stukje vlees te komen ruiken terwijl ik het nog vasthoud.
Hij heeft de
afgelopen 2 weken de stoffigste verborgen hoekjes hier ontdekt, want hij kroop
in het begin natuurlijk vooral weg op plaatsen waar ik met de stofzuiger niet
geraak. Dus ik heb al heel wat veranderingen aangebracht, plekjes leeggemaakt
en opgekuist, en dan telkens de inrichting proberen te verbeteren zodat het nog
praktischer en uitdagender voor hem zou zijn. (En zo zijn ineens ook al die
verborgen hoekjes nog eens proper geraakt hihi.) Het leuke is dat hij bij de
laatste paar veranderingen nadien al snel op onderzoek ging en het steeds
merkbaar goed vindt. We vinden het heerlijk om hem zo te zien genieten!
Met lieve
groetjes,
Margitt
& familie."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten