Ik kijk al
wel eens graag naar van die dierenreddingsprogramma's. En hoe meer ik daar van zag
door de jaren heen, hoe meer het verlangen in mij ontstond om onze volgende
dieren ook op die manier te verkrijgen. Heb altijd al eens een dier uit een
asiel willen "redden". Dus mijn vaste voornemen was om op die manier
een kat een nieuw leven te geven bij ons. Ik onderzocht de mogelijkheden in
onze streek en zo kwam ik bij de Poezencentrale te Mol uit. Toen onze hond
stierf, ben ik al snel gaan kijken op de site. Er stonden er heel wat op en
dan duikt dat probleem van moeten kiezen weer op hè. Moeilijk! Maar op dat
moment konden we nog niet veel plannen, wou ik ook niet. Zat nog vol verdriet
en daarbovenop werden we allemaal geveld door een zware griep.
Door nog
andere omstandigheden konden we uiteindelijk pas eind februari ons "poezenplan" in werking zetten. De kinderen vonden het al die tijd
allemaal niet zo geloofwaardig hihi. De hond was al een maand dood en nog geen
poes of iets dat in die richting wees. Ik wou ondertussen wel dat het beestje
zo snel mogelijk zou komen, want ik mis de hond vreselijk en het is hier maar
stil als iedereen weg is, of 's nachts, als iedereen slaapt (ik ben een zeer
moeilijke slaper en veel wakker 's nachts). Dus ik zag het wel zitten dat zo'n
zacht lief hoopje knuffelbeest mij dan gezelschap houdt! Ik begon er echt naar
te verlangen.
Ik had al
tegen mijn ventje gezegd dat we al de nodige spullen konden gaan kopen, dan
zouden de kinderen het wel gaan geloven. Maar hij moest natuurlijk ook tijd
hebben hè.
Eindelijk
was het dan zover, we gingen die zaterdagnamiddag gaan. Maar toen we belden om
te horen tot hoe laat onze dierenwinkel open was, bleek dat die al dicht was om
3 uur! En 't was op dat moment al later. Weer niet gelukt. De uitdrukkingen op
de gezichten van de kinderen zeiden me duidelijk: 'Natuurlijk niet, we hadden niet
anders verwacht...' Ocharme hihi.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten