Zaterdagmiddag
belde de opvangmama ons al op. Aangezien zij al meer dan een half
jaar voor de kat zorgt, kon zij me het beste vertellen hoe het nu allemaal precies
zat. Ik begreep al snel dat de kat niet per se schuw was door een trauma of zo,
maar eerder doordat hij de kans nog niet had om zich wat meer te ontwikkelen op
dat vlak. Met veel geduld en liefde en in de juiste omstandigheden zou dat wel
beteren. Hij heeft gewoon meer persoonlijke aandacht nodig en dat is voor zijn
huidige verzorgster niet zo eenvoudig, aangezien ze zelf al 12 katten en een
hond heeft en ook nog gaat werken.
Ook was ze
pas de afgelopen paar weken in de gelegenheid hem in huis wat meer los te laten
en toen bemerkte ze al positieve vorderingen in zijn sociale gedrag. Voordien
had hij altijd in de speciaal voor opvang bestemde kattenkamer geleefd
met zijn zussen, dus nog niet gewend aan het echte huisleven. Hij wou nu wel
geaaid worden, maar eigenlijk alleen maar op zijn vaste plekje: een hangmat aan
een krabpaal.
 |
| Zijn favoriete plekje bij zijn opvanggezin / His favourite place at his foster home |
Zoals ik al
zei, ik vreesde dat we weinig kans zouden maken, maar toen ik de opvangmama
vertelde over mijn dochter die we gingen meebrengen omdat zij zo'n goed contact
met dieren heeft, leek dit haar wel echt gerust te stellen. We mochten komen
zien! Ik kon mijn oren niet geloven! En nog wel diezelfde avond! Opeens ging
het allemaal zo snel, wauw! Vrijdag de kat ontdekt op de site, de volgende
avond al een ontmoeting!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten